Je weet dat je echt weekend hebt als je wakker wordt voorbij het tijdstip waarop normaal de wekker zou gaan.
Als je dromen nog even voortduren terwijl de eerste zonnestralen zich door het spleetje boven het verduisteringsgordijn wurmen.
Dat eerste moment waarin je nog niet weet welke dag het is. Waarin je heel even niemand hoeft te zijn.
De avond ervoor dringt zich aan me op als een herinnering uit een ander leven. Alsof ik er zelf bij was, maar niet degene was die het meemaakte.
Zeven mannen aan een ronde tafel in een restaurant aan zee.
Water. Wijn. Goede gesprekken.
Verhalen over ondernemen, over landen waar we ooit woonden, over relaties die strandden, over vaders die doodgingen, over geld dat kwam en weer verdween, over plannen die nooit doorgingen en plannen die ons juist hier hadden gebracht. Op deze plek. Op deze dag.
Er werd gelachen. Hard ook. Maar niet op de manier waarop mensen lachen om iets te verbergen. Meer het lachen dat ontstaat als niemand zich groter hoeft voor te doen dan hij is.
Dat viel me misschien nog wel het meest op. Hoe snel het echt werd.
Geen visitekaartjespraat. Geen borstklopperij. Geen zorgvuldig opgebouwde versie van jezelf. Binnen een kwartier zaten we ergens waar je normaal pas komt na middernacht of na een crisis.
Misschien omdat bijna iedereen aan tafel al iets kwijtgeraakt was.
Een huwelijk. Een bedrijf. Een thuisland. Een ouder. Een oude versie van zichzelf.
Verlies haalt vaak de onzin uit een mens.
Ik moest denken aan hoe anders het voelde toen wij jaren geleden vertelden dat we uit Nederland vertrokken om op een catamaran te gaan wonen. Dat we gingen reizen. Dat we het anders wilden doen.
Sommige mensen reageerden enthousiast. Maar anderen keken alsof we iets afwezen waar zij hun hele leven aan gebouwd hadden.
Alsof je niet alleen verhuisde naar een ander land, maar ook onuitgesproken afspraken verbrak.
Blijf dichtbij. Doe normaal. Bouw zekerheid. Stel vrijheid niet boven loyaliteit.
En als je dat toch doet, word je voor sommige mensen ineens lastig te plaatsen.
Dat vond ik toen moeilijk. Nu snap ik het beter.
Mensen verdedigen niet altijd jou. Soms verdedigen ze het verhaal waarin ze zelf leven.
Dat geldt ook voor vriendschappen.
Sommige vriendschappen blijken moeiteloos mee te bewegen met wie je wordt. Andere bestaan vooral zolang je dezelfde taal spreekt, dezelfde grappen maakt, dezelfde kroeg bezoekt, dezelfde vorm houdt.
Dat is niet eens kwaadaardig. Misschien is het gewoon menselijk.
Het hoort bij het leven zoals een kater bij te veel drank hoort.
Later liepen we langs de boulevard naar het volgende kroegje. De zee was ruig. Grote golven sloegen in op het ondiepe water en maakten van het blauwe baaitje een bruine kolkende massa.
Ik keek ernaar en dacht hoe snel de zee kan veranderen zonder dat ze ophoudt zichzelf te zijn.
Dat geldt misschien ook voor mensen.
Je kunt een ander leven kiezen en toch jezelf blijven. Je kunt alles omgooien en tegelijk dichter bij je natuur komen.
Dat is wat ik daar voelde aan tafel.
Dat het uiteindelijk minder belangrijk is met wie je zit, of waar je zit, dan ik vroeger dacht.
Als er maar iets echts in de lucht hangt.
Iets woordeloos.
Een onderstroom die voelbaar wordt wanneer de verhalen niet langer dienen om indruk te maken, maar om elkaar te ontmoeten.
En misschien is dat zeldzamer dan succes.
Misschien is dat wel waar we werkelijk naar zoeken.
Soms ontstaan de mooiste gesprekken gewoon aan een tafel aan zee. Soms in een trainingszaal met een groep gelijkgestemden. Binnenkort geven we weer een zevendaagse NLP Practitioner. Waarschijnlijk de laatste van dit jaar. Als het je roept, lees hier meer.
