Het is kerstochtend 1989.
De kerstboom staat vol lampjes en flonkerende kerstballen te shinen in de hoek van de kamer. Mijn broertje en ik zitten te wiebelen op onze stoel, omdat we moeten blijven zitten voor het uitgebreide kerstontbijt.
We knoeien met gekookte eitjes, drinken met een zuur gezicht de versgeperste jus en kijken vol verlangen naar de cadeautjes onder de boom.
‘Weten jullie eigenlijk wel wat het kerstfeest echt betekent?’ vraagt mijn moeder.
Die vraag stelde ze elk jaar. Het was haar manier om ons even stil te zetten bij onze christelijke opvoeding.
Als kind boeide me dat niet zo; die verhalen hoorden er gewoon bij, net als de onvoorwaardelijke liefde van God waar mijn oma altijd over vertelde. Als zij erover sprak, met die zachte blik in haar ogen, voelde je dat het waar was, ook al begreep je de woorden nog niet.
Pas veel later, tijdens mijn reizen langs verlichte leraren over de hele wereld, kwam die essentie weer bij me terug. Zij spraken over Jezus op een manier die ik niet kende. Niet als een verre figuur op een wolk, maar als een herinnering aan de Christus-energie.
Dat klinkt misschien groots, maar het is eigenlijk heel stil en dichtbij. Het is die zachte stroom van onvoorwaardelijke liefde die altijd in ons aanwezig is, diep onder de lagen van ons drukke bestaan, onze to-do lijstjes en de muren die we om ons heen hebben gebouwd.
Spirituele beoefening is niets anders dan weer leren luisteren naar die bron. Of je daar nou een Indiase goeroe, de Boeddha of “gewoon” Jezus voor gebruikt, maakt niet uit. Er is maar één God. Het is een aanwezigheid die niet buiten ons staat, maar die net zo innig met ons verbonden is als de adem in onze longen en het bloed dat door ons lichaam stroomt.
Maar ik weet ook dat kerst in de praktijk vaak niet zo glimmend voelt. Voor velen is het een tijd waarin de stilte ineens luidruchtig kan worden.
Een tijd waarin je de druk voelt om gelukkig te zijn, terwijl je misschien juist een gemis voelt. De plaatjes van perfecte levens om ons heen kunnen de eenzaamheid soms alleen maar groter maken.
Mijn inzicht van dit jaar?
Onvoorwaardelijke liefde hoeft niet gevierd te worden aan een perfect gedekte tafel. Ze is er juist dán, wanneer het even niet flonkert.
Onvoorwaardelijke liefde hoeft niet gevierd te worden aan een perfect gedekte tafel. Ze is er juist dán, wanneer het even niet flonkert.
Die liefde is de zachte bereidheid om te zijn met wat er is. Ook als dat eenzaamheid is. Ook als je kerst dit jaar in je eentje viert, met een simpele maaltijd en de gordijnen dicht.
Je bent niet pas “heel” als alles om je heen klopt. Je bent al een wonder, simpelweg omdat je hier bent.
Ik wens je dit jaar geen perfecte kerst met glimmende filters. Ik wens je een liefdevolle kerst toe. Een kerst waarin je de tralies van je eigen oordelen even mag doorzien. Waarin je mag voelen dat je gedragen wordt, ook in de momenten dat je het zelf even niet meer weet.
Laat het licht in jezelf dit jaar je kompas zijn. Ook als de jus weer een beetje te zuur is.
Mocht je na de kerstdagen voelen dat je in het volgende jaar echt werk wilt maken van die innerlijke rust en het ‘doorzagen van die tralies’: Aan het begin van het jaar starten we weer met een nieuwe NLP Practitioner. Je vindt de data hier.
