‘Leuk, klinkt goed! Maar ik kom er na de zomer wel op terug.’
Dat zinnetje: ‘Klinkt goed…maar… ik wacht.’
Ik hoor het opvallend vaak de afgelopen weken.`
Ik snap het aan de ene kant wel: zomer, rust, voor jezelf zorgen.
Maar toch vind ik het gek.
Want de mensen die dit zeggen, hebben het niet over een vakantiekaart die ze nog moeten sturen of een kast die nog geschuurd moet worden.
Nee, ze dealen met serieuze dingen.
• Een hoofd dat nooit stil is.
• Relaties die op knappen staan.
• Banen waar ze met tegenzin naartoe gaan.
En dan denk ik: Wachten? Serieus?
Dat is hetzelfde als een pan tomatensoep op je witte tapijt laten kletteren en zeggen:
“Ach joh, laat maar even liggen. In september pak ik wel een doekje.”
Of dat je in je vinger snijdt tijdens het koken… en zegt:
“Ach joh, dat bloedt wel lekker door tot eind augustus?”
Natuurlijk zeg je dat niet.
Al is de soep niet meer te redden, die nieuwe visgraat is dat nog wel.
Maar bij mentale onrust? Daar zijn we ineens bizar tolerant op, alsof dat wel kan wachten.
Dus je grijpt direct in.
Maar bij mentale onrust?
Daar zijn we ineens bizar tolerant op, alsof dat wel kan wachten.
Alsof een gevoel van leegte, stress, onrust of blokkade een soort zomersouvenir is, dat je pas na je vakantie hoeft op te ruimen.
En precies daar gaat het mis.
Het is natuurlijk ook makkelijker om te zeggen: “Ik kijk er na de vakantie wel naar”
Dan om te zeggen: “Ik wil hier NU iets aan doen.”
Maar dat is dus precies wat er wel gebeurt.
Mensen die maanden (soms jaren) met dezelfde pijn blijven rondlopen, omdat het nét niet urgent genoeg voelt.
Tot het dat wel wordt.
En dan zijn we vaak… laat.
Dus nee, ik ga niemand pushen.
Maar als je dit leest en je denkt: Shit, ik ben er ook zo eentje.
Dan is dit misschien het duwtje dat je nodig had.
