Als je wilt weten of je tevreden met jezelf mag zijn, dan kijk je al snel de verkeerde kant op.
Dat zal ik uitleggen:
Neem mij bijvoorbeeld.
‘Ik heb een boek geschreven!’
‘Het is een bestseller!’
‘Ik heb al vijftien duizend mensen getraind!’
Als ik dit tegen mensen vertel, dan krijg ik applaus, bewondering of complimenten.
(Nou ja, niet altijd hoor, sommige mensen vinden me ook gewoon een opschepper)
Maar laten we even zeggen dat ik er complimenten voor krijg.
Dat voelt lekker. Daar wil ik wel meer van.
En dus ga ik meer van dat soort dingen doen.
Meer boeken schrijven, meer mensen trainen, me voorbeeldig gedragen.
En dat doe jij waarschijnlijk ook.
Niet perse boeken schrijven, maar goed gedrag vertonen.
Want we zijn gewend aan beloning voor goed gedrag.
Dus proberen we zoveel mogelijk goed gedrag te vertonen.
We zijn net hondjes die verlangen naar een brokje.
En om ons baasje tevreden te houden doen we kunstjes.
Onze baasjes zijn onze ouders, de maatschappij en onze sociale omgeving.
Aan de hoeveelheid complimenten meten we af hoe waardevol we zijn als persoon.
Of hoe waardeloos natuurlijk, want het gaat niet altijd goed.
En dus gaan we steeds harder rennen.
Iedere keer dat we een doel bereikt hebben, voelen we ons even goed en daarna werkt het gevoel weer uit.
Als je dit pad volgt, blijf je rennen en komt er nooit een moment dat je tevreden bent. Je rent rechtstreeks vanaf je wieg richting je kist.
Zonder ooit het gevoel te hebben dat je er helemaal bent.
Maar gelukkig kan het ook anders.
In NLP hebben we de vooronderstelling, dat we helemaal niets nodig hebben om gelukkig te zijn.
“Je hebt niets nodig om gelukkig te zijn”
Geluk is ons geboorterecht.
We waren het al, toen we geboren werden.
Dat we er zijn is genoeg.
Het enige dat je hoeft te doen is je dat herinneren.
Maar de meeste mensen hebben daar helemaal geen tijd voor, omdat we zo ongelooflijk druk zijn.
Maar stop eens even.
Haal eens diep adem.
Kijk eens om je heen.
“Maar stop eens even. Haal eens diep adem. Kijk eens om je heen.”
Neem eens even een paar minuten pauze in dat drukke leven van je.
En voel.
Je bent er al.
En dat is genoeg.
Lekker he.
Kan je stoppen met rennen in de hoop op nog meer complimenten.
Want je goede gevoel zit gewoon van binnen.
Makkelijk gezegd natuurlijk, maar zie het je maar eens de hele dag te herinneren.
Paradoxaal genoeg moet je dat trainen.
Iets doen, om erachter te komen dat je niets hoeft te doen.
In een podcast waar ik een tijd geleden voor werd uitgenodigd, praatten we heel uitgebreid over dit onderwerp.
Ik weet niet of je hem al gezien hebt, maar als dit onderwerp je aanspreekt, vind je hem vast leuk.
