Precies een jaar geleden stapten we in een camper en reden we Nederland uit.
Alles verkocht. Sleutels ingeleverd. Leven ingepakt in een paar kastjes op wielen.
Soms vergeet ik hoe bizar het eigenlijk is wat Liza en ik doen.
Misschien omdat we het zo vanzelfsprekend vinden om te gaan.
Niet eindeloos dromen. Niet plannen tot het einde der tijden.
Maar bewegen.
We vertrokken in december. Het was koud, grijs, typisch Nederlands weer.
En daar gingen we, in een camper van een ton, zonder plan.
De routebeschrijving bestond uit één zin: ‘We zien wel.’
Geen huis.
Geen tijdlijn.
Geen idee waar we zouden landen.
Alleen een richting.
Spanje? Portugal?
Waar het goed voelde. Meer strategie hadden we niet.
En die camper… ja, dat was geen hippe vanlife-bus met surfplanken op het dak. Het was een soort rijdend pensioenpaleis. Met levelsysteem. Schotel. Bedden waar het gemiddelde Van der Valk jaloers op zou zijn.
Ruim genoeg om er een jaar in te wonen ook, want dat was serieus een optie.
En toen keek ik vorige week op de kalender.
Blijkt er gewoon een jaar voorbij.
Wat is er in die tijd gebeurd?
We wonen nu in een huis in een plaats die we nog niet eens kenden toen we vertrokken.
Ik spreek Spaans. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt.
We hebben nieuwe ritmes, nieuwe routines, een nieuw leven.
We bouwen ons bedrijf opnieuw op.
Die camper zijn we alweer vergeten.
En toen drong het écht tot me door:
In twaalf maanden is alles anders. Mijn hele leven.
En toch hoor ik vaak dezelfde reacties als ik dit met mensen deel:
‘Ja, maar voor ons is het te laat.’
‘Ik moet realistisch blijven.’
‘Ik heb verantwoordelijkheden.’
‘Ik ben te oud.’
‘Wij hebben kinderen.’
Maar luister…
Ik ben 42. Geen broekie.
En toch hebben we ons hele leven omgegooid, razendsnel.
Gewoon door te kiezen voor beweging in plaats van angst.
Je kan op elke leeftijd opnieuw beginnen.
Je kan altijd in het diepe springen.
Je hoeft alleen de richting te volgen die je lijf allang aangeeft.
En het mooiste?
Je hoeft het niet allemaal te weten.
Je hoeft alleen te durven beginnen.
De rest vormt zich onderweg vanzelf.
Als iemand die de sprong gewaagd heeft:
Neem de sprong. Je zult jezelf dankbaar zijn.
