Op zo’n negen uur rijden van ons huis, net voorbij de Pyreneeën, ligt een retraitecentrum waar ik afgelopen week even ruimte nam voor mezelf.
Na meer dan een jaar lang bijna ononderbroken samen geweest te zijn met Liza voelde het bijna onwerkelijk dat ik haar achterliet in Spanje en met een lege voorstoel naast me richting de Franse grens reed.
Vroeger deed ik dit soort dingen heel vaak. In mijn eentje backpacken aan de andere kant van de wereld. Een retraite volgen. Gewoon een paar dagen weg. Als je alleen bent zie je de wereld net een beetje anders, vind ik altijd.
Je eet alleen, slaapt alleen, wordt alleen wakker. En hoewel dat voor singles niet meer is dan de dagelijkse realiteit, is het als je een relatie hebt soms een welkome afwisseling.
Toen een vriend uit Nederland, die thuis twee kinderen en een vrouw heeft, hier een tijdje geleden in zijn eentje op bezoek was, vertelde hij dat dit als je kinderen hebt allemaal nog eens een stukje wordt uitvergroot.
Het maakte hem eigenlijk geen bal uit wat we zouden doen, als hij maar een paar dagen weg was van huis en de kinderen.
Ik begreep hem.
In het retraitecentrum deed ik eigenlijk niks bijzonders. Ik ontmoette nieuwe mensen. Praatte over dingen. Mediteerde. Zat in de sauna. Was veel alleen en in stilte.
Geen doorbraak. Geen groot inzicht. Geen moment waarop de wereld opeens anders eruitzag.
En toch, toen ik een paar dagen later weer in de auto stapte richting Spanje, voelde er iets anders. Niet in de wereld. Gewoon in mij. Alsof er ergens iets wat ongemerkt strak had gestaan, een klein beetje losser was geworden.
We zijn zo gewend om overal naartoe te gaan met een doel. Een reden. Een verwachte opbrengst. Een retraite moet iets opleveren. Een vrij weekend moet ertoe doen. Stilte moet ergens goed voor zijn.
Maar soms is de waarde precies dat er niks hoeft.
Dat je even niemand bent die ergens naartoe moet. Dat je gewoon zit. Eet. Wakker wordt zonder agenda. En dat het brein, dat normaal de hele dag aan staat, eindelijk even de kans krijgt om bij te komen van zichzelf.
Gun jezelf dat eens vaker.
