Het moment dat ik besefte dat ik echt geen achttien meer ben was pijnlijk, en dan heb ik het niet alleen over de kater de volgende ochtend.
Ik stond namelijk voor mijn hotel in Valencia en ik was niet eens meer in staat om een paar honderd meter terug te lopen naar de parkeergarage. Mijn achillespees had het begeven. Net nu ik een lekker sportritme voor mezelf had gevonden en ik me steeds sterker begon te voelen, was daar die ene avond stappen waarin ik net wat te veel van mezelf vroeg.
Het oordeel van de specialist:
Rust.
Al meer dan twee weken is mijn verste wandeling tot het einde van de straat. En dat maar één keer per dag. De rest van de tijd zit ik binnen en opgesloten. Voor iemand die normaal gesproken wel tien keer op een dag eventjes naar buiten gaat voor een wandeling, koffietje, om te sporten, boodschappen te doen, uit eten te gaan of een rondje te rijden, was dat in het begin echt een gevangenis.
Toch is er ook een lichtpuntje. Want door al het stilzitten werd ik me er plotseling bewust van dat ik de afgelopen maanden wel heel hard aan het rennen was. Om Spaans te leren, te integreren, aan mijn bedrijf te timmeren, nieuwe vrienden te maken, alles voor ons nieuwe huis te fiksen, enzovoort.
En doordat ik letterlijk moest vertragen (ik loop als een opaatje), vertraagde ik figuurlijk ook. Eindelijk kwam al die vermoeidheid eruit van de afgelopen tijd. En onder die vermoeidheid voelde ik nog veel meer. Frustratie, verveling, verdriet, loslaten. Tsjonge jonge, je zou denken dat ik als welgetrainde persoonlijke ontwikkelingstrainert met bijna twintig jaar ervaring toch wel een keertje uitgeoefend ben om dit soort dingen de ruimte te geven.
Maar helaas. Of misschien wel gelukkig.
Het hoort er gewoon bij als mensch. Dat je na een periode van hard werken jezelf zo af en toe eens de ruimte geeft om schoon schip te maken. Om te vertragen en ruimte te geven aan wat er allemaal gevoeld wil worden. Om los lof te laten, op te ruimen, en inzicht te krijgen in wat er nu op dit moment belangrijk voor je is.
Want onder al die vermoeidheid en al die oude rommel die je onbewust met je meezeulde, zit vaak een nieuwe jij. Een jij met meer innerlijke rust, meer vrijheid en meer zachtheid. Die is aan het wachten tot je hem of haar eindelijk vrijlaat. En dat gebeurt pas als je er echt tijd voor maakt. Als je echt durft te voelen, durft te zakken en durft te ontdekken wie je werkelijk bent.
Omdat ik weet hoe lastig het is om die tijd voor jezelf te claimen in de waan van de dag, organiseren we binnenkort de zevendaagse NLP Practitioner. Een week helemaal voor jou, waarin je leert om weer echt te luisteren naar wat jij nodig hebt en jezelf weer op de eerste plek te zetten.
