Het is deze maand op de kop af 19 jaar geleden dat ik voor mezelf begon als NLP-coach.
Ik word daar altijd een beetje nostalgisch van.
Want als ik toen niet de stoute schoenen had aangetrokken, wat was er dan van me terechtgekomen?
Zat ik nu ergens in de top van een of andere Amerikaanse organisatie? Of thuis met een burn-out en een cokeprobleem? Beide niet meer dan standaard in die omgeving, kan ik je vertellen.
Maar nee. 19 jaar geleden had ik het grote geluk dat ik een week volgde die mijn leven veranderde.
Ik kwam namelijk net terug van een NLP-training in Schotland, bij een van de grondleggers van NLP. Ik straalde van top tot teen. Opgeruimd. Gelukkig.
Het was een van die zeldzame momenten waarop je precies weet wie je bent en waar je naartoe wilt. Alsof alles wat je altijd al vaag had gevoeld opeens scherp in beeld komt.
Maar toen gebeurde er iets geks.
Het moment dat ik de glazen draaideuren van ons kantoor door liep, sloeg de vertrouwde geur me tegemoet. Koffie. Dure aftershave. De subtiele lucht van mensen die hard werken om dingen te bewijzen.
Collega’s in maatpakken met belangrijke gezichten en koppen die geld uitstraalden. Het zachte geroezemoes van vergaderingen achter gesloten deuren.
Hoe meer stappen ik dat kantoor in liep, hoe kutter ik me voelde.
Alsof ik een pak aantrok dat altijd al een maatje te klein was geweest, maar waar ik me pas nu na een week NLP, bewust van werd.
Ineens wist ik het zeker: ik hoor hier niet meer.
Ik bleef staan. Midden op de afdeling. Mensen liepen om me heen, telefoons gingen, iemand riep iets over een deadline. En ik stond daar maar. Een paar seconden die aanvoelden als een uur.
Wat als ik het mis had? Wat als die week in Schotland gewoon een mooie roes was geweest en dit, dit kantoor, deze auto, dit salaris, gewoon het echte leven was?
Maar ergens diep vanbinnen wist ik het antwoord al.
Ik draaide om. Nog voordat ik bij mijn bureau was. Liep de gang door naar het kantoor van de directeur, klopte aan en deed de deur open. Hij keek op van zijn scherm.
Ik pakte de autosleutels van mijn Chevrolet Trailblazer uit mijn jaszak, 4.0 liter, V8 motor, van de zaak en gooide ze theatraal op zijn bureau.
‘Ik stop ermee,’ zei ik.
Het bleef even stil.
De man keek me aan alsof ik hem zojuist verteld had dat ik voortaan als vrouw door het leven zou gaan.
Toen zei hij iets over bedenktijd. Over wat ik aan het weggooien was. Over de toekomst die hier op me lag te wachten.
Ik luisterde beleefd. Knikte een paar keer. En liep daarna rustig naar buiten.
De buitenlucht voelde koud en helder op mijn gezicht.
Diezelfde middag kocht ik een lichtblauwe Seat Ibiza op de sloop. Alleen het rechterportier kon open, dus ik moest aan de verkeerde kant instappen om achter het stuur te kunnen kruipen.
Het deerde me niet. Met een grote glimlach rekende ik af. Alsof de krakkemikkige auto een symbool was van mijn herwonnen vrijheid.
Geen leaseauto meer. Geen topsalaris. Geen privéparkeergarage aan de Herengracht vlak naast Bram Moszkowicz.
Met mijn roestbak reed ik heel Nederland door om mensen thuis te coachen. Ik reed meer kilometers dan het RDW moet hebben goedgekeurd. At meer tankstationbroodjes dan goed voor me was.
Hele dagen zat ik aan keukentafels van vreemden door het hele land en luisterde naar verhalen die mensen normaal alleen aan zichzelf vertelden.
Verhalen over angst. Over vastgelopen dromen. Over levens die er van buiten prima uitzagen maar van binnen al jaren piepten en kraakten.
Het eerste jaar maakte ik 74 euro winst. Geen tikfout.
Van die 74 euro ging ik uit eten zodat ik precies op nul uitkwam. Ik denk er nog steeds met plezier aan terug.
Want ondanks dat ik er in eerste instantie geen fluit mee verdiende, voelde ik me rijker was dan ooit. Het voelde zo goed om andere mensen te helpen, dat ik het zelfs gratis had willen doen. En als je dat punt bereikt hebt, als je iets doet wat je ook zonder betaling zou doen, dan gebeurt er iets magisch.
Het tweede jaar: 10.000 euro. Het derde jaar: 60.000. Het vierde jaar: zoveel dat ik het hier niet kan opschrijven zonder opschepperig over te komen.
Maar ook dat maakte niet uit. Want ik deed elke ochtend iets waar ik warm van werd vanbinnen. En dat gevoel, dat je niet kunt kopen, niet kunt lenen en niet kunt faken, is precies wat ik 19 jaar later zelf overbreng in de opleiding die mijn leven veranderde.
Iedereen staat op zijn eigen moment voor zo’n glazen draaideur. Dat moment waarop je diep vanbinnen al weet wat je moet doen, maar nog even wacht op een teken dat het ook echt mag.
Dit is je teken.
Zeven dagen. Eén beslissing.
Er is nog precies 1 plek vrij.
Hij kan voor jou zijn.
Niet zodat je ook NLP-coach wordt. Want mijn droom hoeft niet de jouwe te zijn.
Maar wel zodat je op een dag misschien ook ergens een sleutelbos op een bureau legt en met bonkend hart wegrijdt naar het leven dat al die tijd op je heeft staan wachten.
Lees meer.
