Na afloop vertelde ze me dat haar verandering misschien niet groots en meeslepend was, zoals een wereldreis. Maar simpelweg dat ze zichzelf weer op de eerste plek durfde te zetten.
Ze had geleerd voor anderen te zorgen, voor iedereen klaar te staan. Haar leven te vullen met verantwoordelijkheden die allemaal draaiden om het gelukkig maken van de ander.
Maar na veertig jaar zorgen, was ze zichzelf helemaal kwijtgeraakt.
Tijdens de training vond ze mij eerst gemeen, egoïstisch en vervelend als ik zei dat je met NLP in eerste instantie voor jezelf leert zorgen, en dan pas voor een ander.
Ze snapte er niks van, wilde zelfs een paar keer weglopen uit de training, maar kwam in plaats daarvan naar mij toe en barstte in huilen uit.
Tranen die zo hard klonken, dat het voelde alsof ze uit het diepste van haar ziel kwamen. Alsof ze alle last die ze al die jaren met haar mee had gedragen er in een keer uithuilde.
Misschien kan dat helemaal niet. Misschien kan je niet iets wat je al zolang met je meedraagt allemaal in een keer naast je neerzetten.
Maar voor haar voelde het zo.
En ze ging naar huis en begon een nieuw leven.
Voor het eerst in jaren vroeg ze niet aan het begin van de dag: ‘Wat heeft de ander nu nodig’, maar: wat heb ik nu nodig. Wat zou mijn dag tot een succes maken?
Ze knapte op, ging lekkerder in haar vel zitten, kreeg haar energie terug en ging weer dingen doen waar ze blij van werd. Lange wandelingen maken, een nieuwe sport oppakken, een keer alleen op reis.
Ze werd er een leuker mens van. Voor zichzelf eerst. En daarna, bijna als bijwerking, ook voor iedereen om haar heen.
Enjoy,
Robin
P.S. De training waar zij aan meedeed was de NLP Practitioner opleiding. Wil je jezelf vanaf nu ook op nummer 1 zetten? Lees over de volgende editie op deze pagina.
