Rustig aan doen klinkt heerlijk. In de praktijk is het verdomd lastig.
Heb je weleens geprobeerd om na een lange werkdag gewoon even rustig in een lekker warm bad te liggen en helemaal zonder afleiding stil te zijn?
Grote kans dat het niet lukt. Ik wil er in elk geval na vijf minuten alweer uit. Zelfs nu dat bad de Middellandse Zee is hier aan het einde van de straat.
En als ik dan al dobberend even stilsta bij de reden waarom ik dat eigenlijk wil, kan ik er met de beste wil van de wereld niet eentje verzinnen. Tenzij het bingen van de volgende Netflix-aflevering een legitieme reden is.
We zijn verslaafd geraakt aan druk zijn.
Niet aan het werk zelf. Aan de ruis. Aan het gevoel dat er altijd iets is wat aandacht vraagt, iets wat wacht, iets wat urgent is. Zonder die ruis weten we niet goed meer hoe we moeten bestaan.
Als we even stilzitten leiden we onszelf meteen af. Of we verdoven onszelf. Met smartphones, wijn, social media of stiekem toch nog even de werkmail checken ’s avonds.
Maar nu er op mijn werkmail niet zoveel binnenkomt, ik geen reis meer door Japan aan het maken ben en ik geen grote zakelijke projecten op stapel heb, daalt er iets neer wat ik lange tijd niet heb gevoeld.
Leegte.
En dan komt de grote vraag: ga ik die leegte meteen weer opvullen, of geef ik mezelf de ruimte om er even in te blijven?
Even te vertragen. Tot stilstand te komen. En dan vanuit daar verder te zien.
Dat laatste voelt niet logisch. Want gij zult een plan hebben voor uw leven.
Gij moet weten waar u naartoe wilt. Een nieuw doel hebben. Een twaalfstappenplan voor het bereiken van succes. Of?
Toen we op de catamaran woonden heb ik regelmatig periodes gehad waarin we gewoon dobberden en ons lieten vallen in die leegte. Ik weet dus dat het heerlijk kan zijn.
Maar goed, toen hadden we de boot. En nu wonen we gewoon in een stenen nieuwbouw casa die inmiddels helemaal is ingericht en waar dus geen ene fluit meer aan hoeft te gebeuren.
Al maakt Liza me regelmatig wijs dat we toch echt nog meer spulletjes voor het huis nodig hebben.
Ik geef me dus maar even over aan die leegte. Maar echt lekker voelt het niet.
Vooralsnog merk ik vooral onrust. En een sterke behoefte om meteen ergens op te duiken. Een stukje van de Camino lopen deze zomer. Een bijbaantje zoeken in de horeca om mijn Spaans te verbeteren. Nog een retraite ergens.
Dat is wie ik ben. Of in elk geval wie ik altijd geweest ben. Maar wat mijn volgende avontuur wordt?
Ik heb nog even geen idee.
