Op een berg kussens, onder een fleecedekentje, met een kaarsje aan en een dampende kop thee voor m’n neus staar ik het donker in. Het is zo stil dat ik mijn eigen gedachten over elkaar heen kan horen buitelen.
Onsamenhangende Spaanse zinnen buitelen over elkaar heen in een poging zichzelf te snappen. De klok op de magnetron zegt dat het drie uur in de ochtend is. Blijkbaar heeft mijn brein besloten dat dit de allerbeste manier is om het Spaans te laten landen, dat ik overdag tijdens de lessen op de taalschool leer.
Maar onder de nieuwe taal zit ook iets anders, iets diepers. Iets dat zich al een tijd lang verstopt hield onder alle drukte van het afgelopen jaar. Onder het opbouwen van een nieuw leven zat al die tijd iets wat ik over het hoofd zag. Iets dat zich pas aandient als mijn geest eindelijk weer ruimte krijgt om naar zichzelf te kijken.
Als de smartphone opgeborgen is, de wijn niet gedronken wordt en het werk niet gedaan wordt. En als ik daar zelf geen tijd voor maak, dan dringt het zich blijkbaar vanzelf aan me op. Desnoods midden in de nacht, als de wereld slaapt en niemand iets van me vraagt, behalve ik zelf.
De vraag die onherroepelijk onder alles zit wat we ons hele leven doen verschijnt in het Nederlands tussen alle Spaanse zinnen. ‘Wie ben ik?’. De innerlijke klank van de woorden uit mijn moedertaal klinkt ontnuchterend.
Wie ben ik? En wat doe ik hier in vredesnaam? In deze vreemde stad, in dit vreemde land. Wie ben ik nu, nu er in de afgelopen jaren zoveel van me af is gevallen. Mijn vader die doodging, vriendschappen die stopten of veranderden, werk dat compleet aan het veranderen is.
Door spirituele beoefening, meditatie en NLP heb ik geleerd om los te laten. Om mijn gedachten niet te serieus te nemen, mijn emoties er te laten zijn, ruimte te maken voor wat er gevoeld wil worden. Maar ondanks al die ervaring is er ook voor mij altijd weer een laagje dat ik over het hoofd zie.
Iets wat ik onbewust toch nog niet wilde voelen. En soms moet je dan blijkbaar eerst in een camper stappen, naar de andere kant van Europa rijden, daar een huis kopen en een nieuw leven opbouwen voordat je die ruimte voelt.
Terwijl buiten de wereld doordraait en iedereen bezig is met eindejaarstargets, kerstinkopen en decemberstress, hoop ik dat ook jij zo af en toe een beetje ruimte voelt om te vertragen. Om naar binnen te kijken en jezelf die vraag te stellen. ‘Wie ben ik?’.
Het antwoord is niet een verbaal antwoord dat zich laat vangen in mooie poëtische woorden of mission statements, maar een diep besef van wie je werkelijk bent en waar het leven (voor jou) echt om draait. En dat lijkt me een heerlijk gevoel om jouw jaar mee af te sluiten.
