U bent hier: Home NLP Nieuws De kunst van het improviseren

De kunst van het improviseren

Het is 1996. Ik sta geschminkt en in een rood geblokte houthakkersbloes te wachten in de coulissen. Naast mij staat mijn beste vriend met een grote sigaar in zijn mond. Nog een paar minuten en dan begint de tweede helft. Mijn hart klopt in mijn keel en het zweet loopt in dunne straaltjes langs mijn rug naar beneden. Aan de andere kant van de gordijnen zitten 250 mensen te wachten. Ouders, opa’s, oma’s, vrienden en bekenden die een kaartje gekocht hebben om ons te zien spelen. Ze wachten allemaal in spanning af hoe het verhaal verder zal gaan. Ons verhaal gaat over een kapotte lift in een groot warenhuis in Amsterdam. Mijn beste vriend en ik spelen twee alcoholisten die met een stuk of tien andere bezoekers vastzitten in de lift. We hebben het zwaar en zitten te wachten tot we gered worden door de plaatselijke brandweer.

Ongeveer een maand geleden heeft onze toneeljuf ons verteld dat we het niet zouden redden om dit jaar op te gaan treden. We hadden namelijk het hele seizoen improvisatiespelletjes gedaan en ondertussen waren we vergeten om de tekst van het stuk uit ons hoofd te leren. We kenden dus maar ongeveer de helft, tot aan het moment dat de lift vast kwam te zitten. Iedereen had geprotesteerd en was teleurgesteld dat we niet meer zouden optreden, want daar draaide het tenslotte allemaal om. Dit was onze enige kans op een beetje roem en bekendheid voor ons amateurtoneel. Gelukkig wist ze wel een oplossing en het toneelstuk kon toch doorgaan, mits we gewoon de andere helft van het stuk zouden improviseren. En daar waren we, na een jaar met improvisatiespelletjes, redelijk bedreven in geraakt. Dus zo kwamen we aan bij het moment in de coulissen, zonder enig idee wat we de aankomende drie kwartier zouden gaan spelen.

Zonder dat ik me er toen bewust van was, was het één van mijn grootste lessen in communicatie tot dan toe. Inmiddels weet ik dat je presentaties, sollicitaties, trainingen, verkoopgesprekken, flirtgesprekken en praatjes met onbekenden het allerbeste doet als je het gewoon helemaal spontaan doet. Eerst goed oefenen op de mensen om je heen en daarna gewoon vertrouwen dat het wel goed komt. Breng je aandacht helemaal naar de situatie, luister goed, kijk goed en maak goed contact met de toehoorder. En dan gewoon uit de losse pols vertellen wat er in je op komt. Niet zomaar een verhaal maar proberen te kijken naar de mensen die naar je luisteren en dan steeds, afhankelijk van hun reactie, de boodschap een beetje aanpassen. Want ook dat is onderdeel van NLP, al wist mijn dertienjarige-ik op het podium daar nog niets van af.

De gordijnen gaan open en de spotlight wordt op mij gericht. Ik begin te praten en luister tegelijkertijd aandachtig naar wat ik zelf sta te vertellen. Het blijkt een grap te zijn. De zaal buldert van het lachen en het klamme zweet maakt plaats voor een grote glimlach. ‘Wat is dit gaaf!’. We spelen in drie kwartier de sterren van onze ‘puberhemel’. Alsof we gewoon in ons vertrouwde buurthuis staan. Wat een plezier hebben we in onze zelfgemaakte kostuums in dit kleine theater. Na afloop rennen we in onze kostuums het marktplein op om op straat verder te spelen. We willen nooit meer stoppen met improviseren.