U bent hier: Home NLP Nieuws De Kracht van Stilte

De Kracht van Stilte

Het is 30 september 2016 en 05:30 uur in de ochtend. Ik zit voor mijn tent op de grond. Een klein streepje zon verschijnt aan de horizon. Het begint langzaam licht te worden terwijl de tsjirpende krekels plaats maken voor een ochtendlied van de vroegste vogels. Om mij heen beginnen andere tenten open te ritsen. Nog even en dan begint de ochtendmeditatie. Ondanks dat mijn lijf stijf voelt van het slapen op een dun matje op de grond, merk ik dat ik me relaxt voel. Eigenlijk is relaxed niet eens het goede woord. Ik voel me helemaal stil van binnen. En dan niet het soort stil dat sommige mensen weleens beschrijven als ze na een lange relatie weer alleen zijn. Het is een fijn soort leeg. Een warme leegte die mijn hart vult.

Het was één van mijn wensen voor als ik langere tijd aan het reizen was; bij een Indiase goeroe in een ashram wonen en er een stilte retraite doen. Ik had eigenlijk gedacht dat het er niet meer van zou komen. Maar toen was daar opeens die kans en kon ik op het laatste moment meedoen met een stilte retraite van tien dagen. Tien dagen stilte. Afgesloten van telefoon, internet, muziek, boeken of welke andere vorm van afleiding dan ook. Zodat je in plaats van al die afleiding vanuit de buitenwereld eens helemaal alleen kan zijn met jezelf. En de ruimte kan geven aan alles wat er op dat moment aandacht nodig heeft.

En dat er een hoop is wat aandacht nodig heeft bij mensen, blijkt wel uit de enorme groep van een paar honderd mensen die zich verzamelt heeft om samen met mij hetzelfde te doen. Ik voel me gedragen door dat idee. Dat er zoveel mensen nieuwsgierig zijn, naar wat er nog meer is dan alleen maar ons dagelijks leven waarin we het ene moment zo snel mogelijk in het andere laten overgaan. Deze groep mensen zijn denk ik, net als ik, nieuwsgierig naar wie ze zijn, in het diepste van hun wezen, voorbij de wereld van de gedachten en emoties.

Afscheid nemen van wat niet langer nodig is

In de eerste dagen komen al mijn reisherinneringen van het afgelopen jaar voorbij in mijn gedachten.  Sommigen met een glimlach, sommigen met een traan. En dan gaat het verder. Uit het niets lijken opeens jeugdherinneringen voorbij te komen. Kleine flarden. Het gezicht van m’n moeder, het huis waar we vroeger woonden en vrienden die ik al jaren niet meer gesproken heb. In het boek “Eindeloos bewustzijn” van Pim van Lommel beschrijven mensen die een bijna-doodervaring hebben gehad dat ze het leven als een film aan zich voorbij zien trekken. Alles komt nog een keertje langs om er dan voorgoed afscheid van te nemen. En zo voelt dit ook. Alsof ik, door er voor te kiezen om voor deze periode stil te zijn, een soort resetknop heb ingeduwd en ik nu afscheid neem van alles wat ik niet langer nodig heb. In deze stilte raak ik elk gevoel van tijd kwijt. Ik zwerf de hele dag over het grote landgoed tussen de bomen door en zit urenlang over een meertje heen te staren. Mijn gedachten gaan steeds langzamer en ik voel me er minder mee verbonden. Ik word een toeschouwer van mijn gedachten en emoties die steeds langzamer en rustiger worden.

Langzaam wordt het stiller en stiller. Het voelt alsof ik langzaamaan wakker word uit een droom. De droom van mijn persoonlijkheid, die is opgebouwd uit allerlei lagen van gedachten en emoties. Ik ga langzamer lopen, kijk om me heen en voel elke ademhaling heel bewust. De kleuren van de prachtige bomen en struiken lijken intenser te worden en zijn in perfecte harmonie met de kwetterende vogels. Zelfs de stroomgenerator die bromt op de achtergrond lijkt erbij te horen. En waar normaal gesproken mijn drukke geest de hele dag opvult met allerlei praatjes, is er nu een soort eindeloze bron van rust, ruimte en vrijheid die vanuit mijn hartstreek als een zonnetje door mijn hele wezen heen schijnt. Er zijn geen woorden voor hoe fijn het is om in deze innerlijke ruimte uit te rusten.

De laatste paar dagen breng ik door in deze heerlijke staat van rust en ontspanning. En ook nadat ik weer terug naar huis ga blijft het bij me. Zelfs nu nog, een paar maanden later voel ik dat ik die plek in mezelf heb ontdekt waar het altijd kalm en rustig is en dat dit doorstroomt en voelbaar is in alles wat ik doe elke dag.