U bent hier: Home Columns De IK die nooit verandert

De IK die nooit verandert

Vandaag wordt mijn lichaam 36 jaar oud.  Het is precies zesendertig jaar geleden dat er een klein verfrommeld jongenslichaampje werd geboren dat mijn ouders voor het gemak de naam Robin hebben gegeven. Dat kleine frommeltje is inmiddels aardig gegroeid. Het wordt tegenwoordig op straat herkend als volwassen man en aangesproken met u en meneer.

Ook heeft dit lichaam zichzelf in die 36 jaar allerlei vaardigheden eigen gemaakt. Lopen, fietsen, autorijden of zelfs hardlopen. Het draait er zijn hand niet voor om.  Ook cognitieve vaardigheden zoals denken, rekenen, lezen en schrijven zijn aan de orde van de dag. Nog bijna iedere dag leerthet lichaam vaardigheden bij. Er ontstaan continue nieuwe, ingewikkeldedenk en doe patronen. Soms tot verbazing van het lichaam zelf.

Niets blijft hetzelfde

Eigenlijk is niets hetzelfde gebleven sinds 9 januari 1983. Behalve de naam dan. De naam Robin is er nog.  Onze naam bestaat onafhankelijk van de veranderingen die er in de tussentijd in het lichaam en de denkende geest hebben plaatsgevonden. 

‘De naam Robin, verwijst naar iets wat dieper ligt dan de tijdelijke vormen van het lichaam en de steeds veranderende doe of denkpatronen.’

De naam verwijst naar iets tijdloos. Naar de herinnering aan een ik die er al lang niet meer is. De baby, het kindje, de puber, of de adolescente Robin. Ze bestaan alleen nog in gedachten. Nu is dit lichaam met een beetje geluk nog niet eens halverwege en volgen er ook nog een veertig, vijftig, zestig en zeventigplusser Robin. Misschien zelfs een pappa en een opa Robin.

De diepere IK

De naam verwijst behalve naar al deze verhalen over het verleden of de toekomst ook naar een diepere ik. Wie is die ik eigenlijk? De ik die overal getuige van is. Die ik die losstaat van mij en mijn verhaal. De ik die losstaat van je lichaam, losstaat van je verleden en losstaat van je toekomst. Het is de vraag die spirituele beoefenaars zich al eeuwenlang stellen terwijl ze verzonken zijn in diepe meditatie.

 ‘Wie is die ik, die vredig en tijdloos is?’

De ik die onveranderd blijft. Niet ouder wordt. Geen ontwikkeling doormaakt.  Die ik die toekijkt en de vredige en liefdevolle getuige is van al het komen en gaan. Van al het leren, ontwikkelen, vallen en opstaan. Van het opgroeien en bloeien tot het langzaam ouder worden.

Deze ik verandert niet. Werd en wordt nooit ouder. Heeft geen spijt en geen verdriet en geen mooie plannen voor de toekomst.  De ik kijkt onveranderd liefdevol en vredig toe. Als een camera die vastlegt wat er gebeurt, zonder zich ooit te mengen in het spel op het toneel.

Groeten,

Robin

Meer lezen van Robin?